Saat önemsizdi -belki de her dakika önemliydi-
Sevgi çağlayarak 'özlem' e akıyordu
Büyüyordu içindeki 'özlem medeniyeti'
Sürükledi bedenini telefona delicesine
Koşmaktan alıkoyamayan benliğin...

'Can' ses verdi karşıdan
Tanıttın kendini heyecanla
Ama neredeyse tanımadı sevgili
Ya da titremedi sesi özlemle
Duraksadın, suskunluğa boğuldun
Beklercesine özlemin sana doğru akacağını
Sessizlik vardı karşında
Yutkundun, art çekildin
Beynin 'düşünce çöplüğüne' dönüşürken...

Belki de 'zaman' dı sana ihanet eden
Katil belirsizdi, suçlanamazdı kimse
Ama kıtalarca uzaktık sevgili
Darbe şiddetliydi sevgili...

Mumlar söndü aniden
Karanlığa gömüldü etraf
Tıkandı boğazında damlalar.
Yazıya can verdiler,
Yazana ölüm...


Semih Yaman